من بهارم توزمين،من درختم توبهار ،نازانگشتاي بارون توباغم مي كنه،ميون جنگلا طاقم مي كنه،توبزرگي مثل شب توبزرگي مثل مهتاب،خودمهتابي تواصلاخودمهتابي تو،تازه روزم كه بيادتونمي ري مث شبنم،تومث صبح،تومث مخمل ابري،مث بوي علفي ،مث آن ململ نازك مث آن ململ مه كه روي عطرعلفها مث بلاتكليفي،هاج وواج مونده میون ماندن ورفتن ،میون مرگ وحیات.مث برفایی تو......(دکترشریعتی)

می دانم چرا دلواپسم ،ناآرامم ،امروزحرف نزده ام ،همه اش نوشته ام وخوانده ام،چه نوشته ام؟ آن همه، حرف نیست علمیات !علم به کارمن نمی آید،من دوستدارحکمت ام.

پس دارنده حکمت کیست؟من نمی دانم؟حکمت اکتسابی است حکمت را خدامی بخشد،به کی؟به آنکه خودش دلش بخواهد .(توتی الحکمه من تشاء)حکمت داده شده است به آنکه خداخواهد.

راستی چراخداوند یکی رادارنده حکمت می کند،ویکی رادوستدارحکمت ودیگران راناآشنا ودورازحکمت،دنبال زندگی وصنعت وادیبات وپول........؟

جرعه تسنیمی ازاستادمفید

۸۳/۳/۱۰

 بزرگوارم زمانی که قلمت ازقلبت می نوشت تودرحکمت جاری می شدی مگرنه آن است که پای رفتن آموختن خودراهبری است ،مگرنه آنکه دیدن افق نگاه عمیق می خواهدوعاشق ،تودلباخته نور بودی ودرنورره پیمودی.ناآرامی ات ،بی تابیت اززایش تفکرات عمیقت بودازمرزهای درهم شکسته بوددرآن حال که بااندوه انرامی دیدی ودرچاه کاغذی ات نجوای دل می خواندی ومادراین وادی بادل تنگ ازدوری ات می رویم ،می بینیم ومی خوانیم اززبان تو،ازنگاه توودرمسیرتو.  

                  بارالها به تمنای وصال مه وماه

                               بارالهابه تمنای وجوددل ما

     جزسرکوی تو ای دوست ندارم جایی                                    بجزازخاک درت نیست بسرسودایی

  نیستم ونیست که هستی همه درنیستی است هیچم وهیچ که درهیچ نظرفرمایی

ز-معجری